از این جمله خوشم اومد: باید تکرار کرد ، بودن را ، شکفتن را ، عاشق شدن را ، باید برخیزی ، به سوی دگر گشتن قد م نهی ،  بال بال زنی ، به حیرت فرو روی  و ناگاه با رنگین کمان یکی شوی،  باید باید ها را دِرُو کرد .

چشم هام از بس خیره شدم به صفحه مونیتور اشک میاد. بیژن کامکار هم میخونه:«...که زبان از سخن و قصه ز تقریر افتاد...» . دلم هم نمی خواد به هیچی جز همه این کارها عقب افتاده فکر کنم. حتی دلم نمی خواد به لذت دویدن در کوچه ها و رسیدن به پارک خیام فکر کنم. و حتی دیدن فیلم های پر از صحنه ای که بچه ها بهم دادن.
دلم سفر می خواد. یه سفر بی دغدغه. طولانی. شاد. بدون جنگ. با دوستی. با طبیعت.
این عکس یه پارک بسیار زیبا در ژاپنِ:

ضمیمه: کلیپ زندگی بهتر،حتما ببینید.
پانوشت۱: لعنت به رضاخان با این سربازی درست کردنش!
پانوشت۲:به یاد علیرضا.
پانوشت۳:چطور دلتنگی،تبدیل به دلگشادی میشه؟؟؟؟؟!!!!؟؟؟؟؟